Apr 05

Robin Hood: Παίρνοντας τα λεφτά των πλουσίων και μοιράζοντάς τα στους πιο αδύνατους

Διαβάζοντας με “σχετική θλίψη” ότι ο γεν. Δ/ντής της Bank of America υπέστη μείωση 7% στις αποδοχές του για το 2014, μου ήρθε στο μυαλό ο Robin Hood.

Ξέρετε ποιός ήταν αυτός? Επειδή οι ποιό νέοι μπορεί να μην ξέρουν (μόλις ρώτησα την 16χρονη κόρη μου για να το επιβεβαιώσω): ο Robin Hood ήταν ένας ήρωας (μάλλον φανταστικός) που έκλεβε από τους πλούσιους και τα μοίραζε στους φτωχούς.

RobinHoodΟ σύγχρονος Robin Hood θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η πολιτεία. Ψηφίζει πολύ απλά ένα νόμο και τα παίρνει από τους πλούσιους και τα δίνει στους φτωχούς. Το έκανε ο Holland πριν από κάποιο διάστημα: 75% φόρος στα εισοδήματα πάνω από 1 εκατομ. ευρώ. Θυμάστε? Ήταν τότε που ο Ζεράρ Ντεπαρτιέ έφυγε απ’ τη Γαλλία και πήγε κι έγινε Ρώσος για να γλυτώσει την περιουσία του.

Λοιπόν, για να γυρίσουμε στον αρχικό μου προβληματισμό, πόσα ακριβώς παραπάνω θα μπορούσαν να πάρουν πόσοι ακριβώς “φτωχοί” αν μοιράζαμε τα λεφτά του γεν. Δ/ντή της Bank of America. Ο Brian Moynihan πήρε (συνολικές αποδοχές) για το 2014 13 εκατομ. δολλάρια ενώ την προηγούμενη χρονιά είχε πάρει 14 εκατομ. δολλάρια. Όπως σας είπα και παραπάνω 7% μείωση. Αν λέγαμε αυτό περίπου που είπε και ο Holland, δηλ. τα πάνω από 1 εκατομ. το χρόνο τα παίρνουμε κατά 100% (όχι μόνο 75%), γιατί πραγματικά όπως και να το δει κανείς 1 εκατομ. το χρόνο είναι ήδη πάρα πολλά λεφτά και φτάνουν για να ζήσει κανείς βασιλικά.

Άρα του παίρνουμε 12 εκατομ. δολλάρια και τα μοιράζουμε. Ας δούμε τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει. Θα μπορούσαμε να δώσουμε σε:

α. 12.000 ανθρώπους από 1.000 δολλάρια επιπλέον το χρόνο, ή σε

β. 1.000 ανθρώπους από 12.000 δολλάρια επιπλέον το χρόνο, η φυσικά

γ. οποιαδήποτε άλλη λύση όπου άνθρωποι Χ δολλάρια = 12.000.000.

Με την πρώτη λύση ωφελούνται αρκετοί άνθρωποι αλλά δυστυχώς από πολύ λίγο. Τι να τους κάνουν 1.000 δολλάρια. Δεν λέω κάτι είναι αλλά μάλλον δεν θα κάνει και αρκετή διαφορά στη ζωή τους. Για κάποιον που βγάζει μέχρι 1.000 ευρώ το μήνα, τα επιπλέον 90 ευρώ (1.000 / 12) θα κάνουν ελάχιστη διαφορά. Πάλι με δυσκολία θα τα βγάζει πέρα.

Με τη δεύτερη λύση, με 12 παραπάνω χιλιάδες το χρόνο, θα κάνουμε μία πραγματικά σημαντική διαφορά στη ζωή των ανθρώπων. Δυστυχώς σε σχετικά λίγους: μόνο σε 1.000 ανθρώπους/οικογένειες.

Πήραμε για παράδειγμα τον Brian Moynihan αλλά θα μπορούσαμε να είχαμε βρει και πολύ περισσότερα. Για παράδειγμα, ο Rex Tillerson, γεν. Δ/ντής της Exxon Mobil, είχε πάρει πριν από μερικά χρόνια (γιατί φέτος τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά στα καύσιμα) περίπου τα τριπλά από τον συνάδελφό του της Bank of America: περίπου 40 εκατομ. δολλάρια.

Και πάλι, επαναλαβάνοντας τους παραπάνω υπολογισμούς, θα μπορούσαμε να μοιράσουμε σε 39.000 ανθρώπους από 1.000 δολλάρια το χρόνο παραπάνω ή σε 1.000 ανθρώπους από 39.000 δολλάρια το χρόνο παραπάνω ή σε περίπου 3.000 ανθρώπους από 13.000 δολλάρια παραπάνω το χρόνο ή σχεδόν 1.090 δολλάρια το μήνα παραπάνω.

Αυτό το τελευταίο μου φαίνεται καλό.

Υπάρχει βέβαια και αντίλογος, αλλά αυτό θα το αφήσουμε για κάποιο μελλοντικό άρθρο.

Προς το παρόν μόνο τροφή για σκέψη και για συζήτηση. Ευπρόσδεκτα τα σχόλιά σας από κάτω (εκεί που λέει leave a reply).

 

 

 

 

 

Feb 02

Πως ακριβώς γίνεται μία οικονομία αποτελεσματική

GM

Το κτίριο της General Motors στο Detroit.

Λοιπόν θα το πούμε μ’ένα παράδειγμα.

Γνωρίζετε καμμία πολύ πετυχημένη εταιρία? Σίγουρα. ΄Ολοι μας ξέρουμε περισσότερες από μία. Πάρτε για παράδειγμα την Google, την General Motors ή την SAP. Κάνανε περίπου 60 δισ. δολ., 155 δισ. δολ. και 20 δισ. δολ. αντίστοιχα συνολικό έσοδο στις τελευταίες τους χρήσεις.

Δηλ. οι τρεις τους μαζί παράγουν ετήσια συνολικό έσοδο που είναι λίγο περισσότερο απ’ ότι το συσσωρευμένο χρέος της Ελλάδας (τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, δηλ. το  2015)

Απασχολούν 55.000, 200.000 και 70.000 εργαζόμενους αντίστοιχα. Με άλλα λόγια οι τρεις μαζί απασχολούν περίπου τόσους όσοι είναι το 1/4 των ανέργων στην Ελλάδα.

 

Όλες οι χώρες στις οποίες θα θέλαμε να μοιάζουμε έχουν μεγάλες εταιρίες/βιομηχανιές. Άλλες περισσότερες κι άλλες λιγότερες. Άλλες μεγαλύτερες κι άλλες λίγο μικρότερες. Φυσικά έχουν και μικρές εταιρίες. Κι αυτές οι τελευταίες απασχολούν ακόμα περισσότερο κόσμο (αναλογικά με το μέγεθός τους) απ’ ότι οι μεγάλες. Όμως η Ελλάδα μας? Από βαριά βιομηχανία μας έχουν μείνει μόνο κάτι ψήγματα (τσιμέντα, αλουμίνιο), από υπηρεσίες έχουμε τον τουρισμό, που προφανώς δεν φτάνει, κι από νέες τεχνολογίες μπορούμε να περηφανευτούμε ότι είμαστε πρώτοι … απ’ το τέλος!

Θα μου πείτε η GM είναι βαριά βιομηχανία. Απαιτείται τεχνογνωσία και σημαντικότατες επενδύσεις μέσα από πολλές δεκαετίες για να φτάσει κανείς να έχει μία τέτοια εταιρία. Οι άλλες δύο όμως ξεκίνησαν με ελάχισταν κεφάλαια. Πρόσφεραν δηλ. την ευκαιρία γι’αυτό που λέμε leapfrogging.

Ας πούμε, λοιπόν, ότι τα χρόνια που ιδρύονταν κάποιες απ’αυτές τις εταιρίες, εννοώ αυτές τις υψηλής τεχνολογίας, τότε που οι ιδέες και οι σκέψεις ήταν ακόμα πολύ φρέσκιες, καινούργιες και πρωτοποριακές και πολύ λίγοι τις είχανε (αλλά που μόνο τότε μπορούσε κανείς να ξεκινήσει, π.χ. το Yahoo ιδρύθηκε το 1995, το Google το  1998), ήταν και κάποιοι Έλληνες ανάμεσα σ’αυτούς που είχαν την ιδέα να κάνουν κάτι τέτοιο (και είμαι απόλυτα σίγουρος ότι υπήρχαν).

Θα μπορούσαν αυτοί οι Έλληνες να έχουν αναπτύξει μία τέτοια εταιρία (ή κατ’ επέκταση κάποιες τέτοιες εταιρίες) ώστε σήμερα να μην βρισκόμαστε στο σημείο που βρισκόμαστε? Προσέφερε η Ελλάδα το περιβάλλον εκείνο που θα επέτρεπε σε τέτοια επιχειρηματικά εγχειρήματα “να γεννηθούν, να μεγαλώσουν και να βγάλουν άνθη”?

Μήπως η Ελληνική οικονομία προσφέρει στις μικρές επιχειρήσεις το περιβάλλον που χρειάζονται για να δημιουργηθούν και ν’αναπτυχθούν?

Δυστυχώς η απάντηση και στα δύο ερωτήματα είναι ΟΧΙ!

Τι ακριβώς πρέπει να γίνει για ν’αλλάξει αυτό? Και πόσο χρόνο θα πάρει? Δυστυχώς πρέπει να γίνουν πάρα πολλά που θα πάρουν πολύ χρόνο. Πρέπει δηλ. η όποια κυβέρνηση και όλος μαζί ο λαός να κάνει τα σωστά για πολύ καιρό (μιλάμε για δεκαετίες) για να περιμένουμε ν’αλλάξουν αυτά.

… θα συνεχίσουμε τη συζήτηση …

Sep 09

Πως να πετάξετε στα σκουπίδια μερικές δεκάδες εκατομ. ευρώ κρατικής περιουσίας!

Αν σας περισεύουν 4 Airbus A340 που ανήκουν στο κράτος (δηλ. σε όλους τους Έλληνες, άρα κανένας δεν νοιάζεται γι’ αυτά) και θέλετε να τα πετάξετε στα σκουπίδια, τότε ιδρύστε μία κρατική εταιρία με τον φιλόδοξο στόχο να διαχειριστεί την πώλησή τους δίκαια, με διαφάνεια και αποτελεσματικά.

Απασχολήστε άφθονους κρατικούς πόρους (υπουργούς, γραμματείς και πολλούς άλλους κρατικούς λειτουργούς) να ετοιμάσουν τα σχετικά νομοσχέδια, προεδρικά διατάγματα και ότι άλλο χρειάζεται (τι σας νοιάζει, εσείς τους πληρώνετε ή μήπως έχουν και τίποτα καλύτερο να κάνουν? ας τους να γράφουν να σβήνουν και να ξαναγράφουν κι ύστερα να συζητάνει μέχρι να τα βρούν, μην πιέζεις καθόλου, ο χρόνος είναι προς όφελος του σκοπού) και μετά απασχολήστε και το Ελληνικό κοινοβούλιο να εξετάσει όλα τα προηγούμενα και τελικά να τα κάνει νόμους του κράτους (ούτε κι εδώ νοιάζεστε, στο κάτω κάτω 300 είναι που έτσι κι αλλιώς σπανίως πάνε στη βουλή – απ’ αυτό καταλαβαίνει κανείς πόσο σημαντική είναι η ύπαρξή τους).

Στη συνέχεια προσλάβετε (εννοείται με αξιοκρατικό τρόπο) εκατοντάδες δημοσίους υπαλλήλους για να επανδρώσετε την νεοσύστατη κρατική εταιρία.

Μετά ζητήστε προσφορές από πιθανούς αγοραστές αφήνοντας τις πολιτικές παρατάξεις να φέρνουν τις αντιρρήσεις και τις αντιδράσεις τους στην επιφάνεια και προσπαθώντας να ικανοποιήσετε όσο περισσότερους γίνεται ξαναζητήστε νέες προσφορές. Μ’ αυτό τον τρόπο κερδίζετε χρόνο. Θα δείτε ότι πολύ πριν το καταλάβετε ο καιρός θα έχει περάσει, τα αεροσκάφη θα έχουν απαξιωθεί και για κάτι που αρχικά είχε εκτιμηθεί στα 180 εκατομ. δολλάρια, δεν θα εισπράξετε ούτε καν το ένα τέταρτο. Τόσο πουλήθηκαν τελικά τα 4 αεροπλάνα  για … scrap! Φυσικά μαζί με την απώλεια από την απαξίωση των Airbus, θα έχετε πετάξει κι όλα τα κόστη αυτού του εγχειρήματος (τους κρατικούς πόρους που αναφέραμε παραπάνω και το κόστος λειτουργίας της κρατικής εταιρίας που συστήσατε).

 

Αυτά τουλάχιστον υποστηρίζει το σχετικό άρθρο του Economist.

Παρόλο που δεν είμαι σε θέση να πιστοποιήσω την ακρίβεια και την πληρότητα όλων όσων αναφέρονται στο άρθρο, μπορώ να πω ότι η ιστορία δείχνει για άλλη μια φορά ότι το κράτος πρέπει να παίζει το ρόλο του διαιτητή κι όχι του παίχτη. Οι Έλληνες πολίτες πρέπει να είναι οι παίχτες. Επίσης, όπως ακριβώς και στο ποδόσφαιρο δεν συμφέρει η διαιτησία να είναι πολυάριθμη.

Older posts «